Αν πάσχετε από διαβήτη τύπου 2, πιθανώς θα γνωρίζετε ότι διατρέχετε αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου. Ορισμένα αντιδιαβητικά φάρμακα, ωστόσο, μπορεί να μειώσουν τον καρδιαγγειακό κίνδυνο, όπως υποστηρίζει μία νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε προσφάτως στο περιοδικό Annals of Internal Medicine.
Η έρευνα αυτή διεξήχθη στις ΗΠΑ και διαπίστωσε ότι οι αγωνιστές του υποδοχέα GLP-1, όπως για παράδειγμα το Ozempic, ένα φάρμακο που μας έχει απασχολήσει αρκετά τελευταία, μειώνουν περισσότερο τον κίνδυνο καρδιαγγειακών συμβαμάτων στους διαβητικούς σε σχέση με τους αναστολείς του DPP4, σε άτομα που δεν έχουν ιστορικό καρδιαγγειακής νόσου.
Συγκεκριμένα, η ομάδα της έρευνας παρατήρησε ότι η χρήση των αγωνιστών του υποδοχέα GLP-1 συνδέεται με 20% μειωμένο κίνδυνο καρδιαγγειακών συμβαμάτων συγκριτικά με τους αναστολείς του DPP4 που δεν προσφέρουν οφέλη στη μείωση του παραπάνω κινδύνου.
Σύμφωνα με τους συγγραφείς της μελέτης, η παρατήρηση αυτή βοηθά τους γιατρούς να επιλέξουν ποιο φάρμακο είναι προτιμότερο, ιδιαίτερα για τους ασθενείς της τρίτης ηλικίας.
Με Ποιο Μηχανισμό Μειώνεται ο Καρδιαγγειακός Κίνδυνος από τα Παραπάνω Φάρμακα
Όπως υποστηρίζει η ομάδα της έρευνας, τα οφέλη που προσφέρουν οι αγωνιστές του GLP-1 στην πρόληψη της καρδιαγγειακής νόσου πιθανώς συνδέονται με τις επιδράσεις των φαρμάκων αυτών σε διάφορους καρδιαγγειακούς παράγοντες κινδύνου.
Αρχικά, τα φάρμακα αυτά μειώνουν τη γλυκόζη αίματος, αλλά και το σωματικό βάρος. Όπως γνωρίζουμε η παχυσαρκία αποτελεί μείζονα παράγοντα κινδύνου για την καρδιαγγειακή νόσο.
Δεύτερον, υπάρχουν αρκετές έρευνες που δείχνει ότι οι αγωνιστές του GLP-1 μειώνουν την αρτηριακή πίεση, ενώ έχουν και αντιφλεγμονώδεις καθώς και αντιαθηροσκληρωτικές ιδιότητες.
Τρίτον, τα φάρμακα μειώνουν τα επίπεδα των τριγλυκεριδίων, βελτιώνοντας το λιπιδικό προφίλ.
Τέλος, δεδομένα έχουν δείξει ότι οι αγωνιστές του GLP-1 βελτιώνουν την ενδοθηλιακή λειτουργία της καρδιάς, μειώνουν την αρτηριακή δυσκαμψία και περιορίζουν τη φλεγμονή, βελτιώνοντας έτσι συνολικά την υγεία της καρδιάς.
Ανάγκη για Νέες Μελέτες
Σύμφωνα με τους συγγραφείς, η έρευνά τους δεν μπορεί να αποδείξει σχέση αιτίας-αποτελέσματος καθώς ήταν έρευνα παρατήρησης, επομένως είναι απαραίτητο στο μέλλον να γίνουν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες για να επιβεβαιωθεί η σύνδεση που παρατηρήθηκε.
Τέλος, καθώς ο πληθυσμός που εξετάστηκε στη μελέτη ήταν επί το πλείστον βετεράνοι των ΗΠΑ, ενδεχομένως οι παρατηρήσεις τους δεν αφορούν πληθυσμούς με άλλα δημογραφικά χαρακτηριστικά.
Επιμέλεια: Παναγιώτης Τσαπόγας MD
