Κρίσιμη χαρακτηρίζεται η αντίσταση στην ινσουλίνη. Τι αναφέρεται σε πρόσφατη επιστημονική δημοσίευση.
Τους ενδοκρινικούς και μεταβολικούς παράγοντες που σχετίζονται με την παιδική παχυσαρκία, αναλύουν επιστήμονες σε μελέτη που δημοσιεύεται στο περιοδικό Frontiers in Endocrinology.
Σύμφωνα με τη συντακτική ομάδα, στην οποία περιλαμβάνεται και η παιδίατρος – ενδοκρινολόγος του “Αγλαΐα Κυριακού” Ελπίδα Βλαχοπαπαδοπούλου, η παιδική παχυσαρκία έχει αναγνωριστεί από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ως το σημαντικότερο ζήτημα Δημόσιας Υγείας στις ανεπτυγμένες χώρες.
Μέχρι πρόσφατα, θεωρούταν αποτέλεσμα προσωπικών επιλογών και παραγόντων τρόπου ζωής. Η προοπτική έχει μετατοπιστεί και πλέον η παχυσαρκία αναγνωρίζεται ως μια χρόνια, υποτροπιάζουσα ασθένεια που είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί.
Η Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία δημοσίευσε νέες κατευθυντήριες γραμμές που υπογραμμίζουν τη σημασία της έγκαιρης αναγνώρισης των παραγόντων κινδύνου και απαιτούν έγκαιρη δράση.
Οι συντάκτες της μελέτης χαρακτηρίζουν πολύ σημαντικό να διερευνηθούν και νέα μονοπάτια που σχετίζονται με την παχυσαρκία, επιπλέον των μηχανισμών που συμβάλλουν στην εμφάνισή τους. Στο πλαίσιο αυτό, εστιάζουν στις ενδοκρινικές και μεταβολικές συννοσηρότητες της παιδικής παχυσαρκίας.
Αξιολόγησαν συσχετίσεις πρωτεϊνών όπως η ιρισίνη, η ζονουλίνη, η ασπροσίνη και η πρωτεΐνη 8 (ANGPTL8) με ανθρωπομετρικές και μεταβολικές παραμέτρους.
Αναφέρουν συσχέτιση μεταξύ της αυξημένης πρωτεΐνης 8 και αυξημένου σωματικού βάρους, μαζί με την επίδραση της μητρικής διατροφής κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης στην ανάπτυξη παχυσαρκίας στους απογόνους.
Στα σημαντικά αυτά ευρήματα περιλαμβάνονται τα ακόλουθα:
Τα επίπεδα πρωτεΐνης 8 (ANGPTL8) βρέθηκαν να είναι αυξημένα σε εφήβους με υπέρβαρα και παχυσαρκία, στον αραβικό πληθυσμό του Κουβέιτ, με ισχυρή θετική συσχέτιση με τη C αντιδρώσα πρωτεΐνη (hsCRP), τη λεπτίνη και τη χεμερίνη.
Η ANGPTL8 έχει ποικίλες βιολογικές επιδράσεις ανάλογα με τη θέση του και εμπλέκεται σε διάφορες παθολογικές διεργασίες – όπως φλεγμονή, εξέλιξη του όγκου και εναπόθεση λίπους. Τα αυξημένα επίπεδα κατά την πρώιμη εφηβεία θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως πρώιμος δείκτης για μεταβολικές και καρδιαγγειακές επιπλοκές και είναι πιθανός στόχος για νέα φάρμακα.
Η ζονουλίνη είναι μια πρωτεΐνη που εκκρίνεται κυρίως από το ήπαρ και τα εντεροκύτταρα και αντιπροσωπεύει τη μόνη μετρήσιμη πρωτεΐνη αίματος που είναι γνωστό ότι ρυθμίζει τη διαπερατότητα των στενών εντερικών συνδέσεων. Μπορεί να παίζει ρόλο στην παθογένεση της παχυσαρκίας και των σχετικών μεταβολικών διαταραχών.
Η συσχέτιση που βρέθηκε μεταξύ της αντίστασης στην ινσουλίνη (HOMA-IR) και ασπροσίνης πλάσματος (μια πρωτεϊνική ορμόνη που προκαλείται από τη νηστεία που ρυθμίζει την ηπατική απελευθέρωση γλυκόζης, την παχυσαρκία και την αντίσταση στην ινσουλίνη) σε παιδιά και εφήβους στην Κορέα, βρέθηκε ότι έχει κλινική σημασία στην παθοφυσιολογία του λιπώδους ήπατος.
Η ιρισίνη ασκεί μια σειρά επιδράσεων που περιλαμβάνουν επιρροές στον μεταβολισμό, το ενεργειακό ισοζύγιο, την αντίσταση στην ινσουλίνη και το μαύρισμα του λευκού λιπώδους ιστού. Σε μια μελέτη που δημοσιεύτηκε σε αυτό το Ερευνητικό Θέμα, τα επίπεδα ιρισίνης βρέθηκαν να συσχετίζονται θετικά με τη γλυκόζη νηστείας, την ινσουλίνη, τη HOMA-IR και την οστεοκαλσίνη, ενώ δείχνουν αρνητική συσχέτιση με την HDL. Επιπλέον, η έρευνα έδειξε θετική συσχέτιση μεταξύ των επιπέδων ιρισίνης και του z-score BMD ολικής κεφαλής χωρίς σώμα (TBLH) σε παιδιά και εφήβους στην Κορέα, τονίζοντας ότι η ιρισίνη είναι ένας σημαντικός μεσολαβητής για τις μεταβολικές δράσεις.
Όπως αναφέρει η επιστημονική ομάδα, οι μελέτες που παρουσιάζουν σε αυτό το ερευνητικό θέμα ρίχνουν φως σε διάφορες οδούς που εμπλέκονται στην ανάπτυξη της παχυσαρκίας και διερευνούν πιθανές συσχετίσεις μεταξύ διαφορετικών βιοδεικτών, ανθρωπομετρικών μετρήσεων και μεταβολικών παραμέτρων, με ιδιαίτερη έμφαση στην αντίσταση στην ινσουλίνη. Επιπλέον, εγείρουν σημαντικά επιστημονικά ερωτήματα για μελλοντική έρευνα σχετικά με την αιτιολογία και τις μεταβολικές επιπλοκές της παιδικής παχυσαρκίας.
Πηγή: www.iatronet.gr
