Τα ευρήματα προσφέρουν μια βαθύτερη ματιά στη χημεία του εγκεφάλου πίσω από τα φάρμακα GLP-1 και μπορεί να βοηθήσουν στην καθοδήγηση της ανάπτυξης πιο αποτελεσματικών θεραπειών απώλειας βάρους στο μέλλον.
Ερευνητές των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας (NIH) αποκάλυψαν νέες λεπτομέρειες σχετικά με το πώς τα φάρμακα απώλειας βάρους GLP-1, όπως η σεμαγλουτίδη, επηρεάζουν τα εγκεφαλικά κύτταρα, αναδεικνύοντας εσωτερικές διεργασίες σηματοδότησης που οι επιστήμονες μόλις αρχίζουν να κατανοούν.
Τα ευρήματα, βασισμένα σε πειράματα σε ποντίκια, ρίχνουν φως στο γιατί αυτά τα φάρμακα δρουν διαφορετικά από άτομο σε άτομο και γιατί τα αποτελέσματά τους συχνά επιβραδύνονται με την πάροδο του χρόνου.
Οι αγωνιστές των υποδοχέων GLP-1, συμπεριλαμβανομένων φαρμάκων όπως το Ozempic και το Wegovy, είναι ήδη γνωστό ότι βοηθούν στη μείωση της όρεξης και προάγουν την απώλεια βάρους. Οι επιστήμονες έχουν επίσης εντοπίσει τις εγκεφαλικές περιοχές που εμπλέκονται σε αυτές τις επιδράσεις. Μέχρι τώρα, ωστόσο, ήταν πολύ λιγότερα γνωστά για το τι συμβαίνει μέσα στους νευρώνες που αποτελούν στόχο αυτών των φαρμάκων.
«Γνωρίζουμε πολύ λιγότερα για τις βασικές λεπτομέρειες του τι συμβαίνει εντός των νευρώνων που στοχεύουν αυτά τα φάρμακα. Εμβαθύνοντας σε αυτούς τους μηχανισμούς, αρχίζουμε να απαντάμε σε ορισμένα από αυτά τα ερωτήματα», δήλωσε ο συν-αντίστοιχος συγγραφέας Andrew Lutas, Ph.D., ερευνητής στο Εθνικό Ινστιτούτο Διαβήτη, Παθήσεων του Πεπτικού και Νεφρών (NIDDK) των NIH.
Αποκλείοντας ή αφαιρώντας συγκεκριμένα σηματοδοτικά μόρια μέσα στους νευρώνες, οι επιστήμονες μπόρεσαν να προσδιορίσουν ποιες κυτταρικές οδοί διαδραμάτισαν τον μεγαλύτερο ρόλο στα αποτελέσματα απώλειας βάρους.
Τα πειράματά τους έδειξαν ότι η επίδραση της σεμαγλουτίδης εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από αυξημένα επίπεδα κυκλικής μονοφωσφορικής αδενοσίνης (cAMP) στην οπίσθια χήνη (area postrema), ένα τμήμα του εγκεφάλου που εμπλέκεται στη ρύθμιση της όρεξης. Ωστόσο, η απόκριση δεν ήταν η ίδια σε κάθε νευρώνα. «Δεν ήταν ένα φαινόμενο “όλο ή τίποτα”. Παρατηρήσαμε ότι οι αποκρίσεις cAMP σε διαφορετικά κύτταρα ποίκιλλαν σε ένα συνεχές φάσμα», δήλωσε ο συν-αντίστοιχος συγγραφέας Michael Krashes, Ph.D., ανώτερος ερευνητής στο NIDDK.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ορισμένοι νευρώνες διατηρούσαν αυξημένα επίπεδα cAMP για μεγαλύτερες χρονικές περιόδους όσο ήταν παρών το φάρμακο. Άλλοι νευρώνες έδειξαν μόνο προσωρινές αυξήσεις. Σύμφωνα με τους συγγραφείς, ορισμένα κύτταρα μπορεί να μειώνουν την απόκρισή τους εσωτερικεύοντας ή διασπώντας τους υποδοχείς GLP-1.
Η ομάδα δοκίμασε επίσης αν θα μπορούσε να παρατείνει αυτά τα σήματα. Χρησιμοποιώντας το φάρμακο ροφλουμιλάστη (roflumilast) για να αποκλείσει το PDE4, ένα ένζυμο που διασπά το cAMP, κατάφεραν να μετατοπίσουν περισσότερους νευρώνες προς μια πιο παρατεταμένη απόκριση.
Η ανακάλυψη εγείρει την πιθανότητα μελλοντικές θεραπείες GLP-1 να παραμένουν αποτελεσματικές για μεγαλύτερες περιόδους, μειώνοντας ενδεχομένως τη συχνότητα με την οποία οι ασθενείς χρειάζονται ενέσεις.
