Μια διαφορετική προσέγγιση…
Times they are a changin’… (Οι καιροί αλλάζουν…)
Σήμερα, το τραγούδι αυτό του Bob Dylan είναι περισσότερο επίκαιρο παρά ποτέ. Δεν είναι μόνο ο καταιγισμός της ιατρικής πληροφορίας στο διαδίκτυο αλλά τελευταία και η επέλαση της τεχνητής νοημοσύνης.
Πλέον, πολύς κόσμος συμβουλεύεται απευθείας την τεχνητή νοημοσύνη για τα προβλήματα υγείας του. Και παίρνει απαντήσεις σαν να μιλά σε άνθρωπο, σαν να μιλά σε γιατρό!
Οπότε; Μήπως αυτό είναι το τέλος της ιατρικής όπως την ξέρουμε;
Πλησιάζουμε ή ζούμε την εποχή όπου ο γιατρός θα αντικατασταθεί από μια οθόνη υπολογιστή;
Η γνώμη μου αγαπητοί φίλοι είναι ότι η τεχνητή νοημοσύνη είναι ένα ακόμα εργαλείο. Όπως το στηθοσκόπιο, το καρδιογράφημα, ο αξονικός τομογράφος. Πολύτιμο εργαλείο, μιλάει μάλιστα και σαν άνθρωπος και σου δίνει την εντύπωση ότι όντως μιλάς σε άνθρωπο, δίνει συνήθως σωστές απαντήσεις, αλλά…
Η ουσία της Ιατρικής δεν είναι τα κομπιούτερ και οι αριθμοί.
Η ουσία της Ιατρικής είναι η εμπιστοσύνη, το ενδιαφέρον, η αγάπη, η σχέση γιατρού και ασθενή.
Τι να την κάνω τη διάγνωση, ιδιαίτερα την κακή, αν δεν συνοδεύεται από τη συμπόνοια, από καθοδήγηση από έναν ώμο για να ακουμπήσεις;
Και το πιο σημαντικό: θα ζητήσει τις εξετάσεις που χρειάζονται. Εξετάσεις αίματος, ακτινογραφίες, αξονική, ό,τι χρειάζεται και μόνο ό,τι χρειάζεται. Γιατί εδώ υπάρχει ο μεγάλος κίνδυνος: να ξεκινήσουμε το ταξίδι του να κάνουμε από μόνοι μας εξετάσεις οι οποίες ή δεν χρειάζονται ή μπορεί να δείξουν ευρήματα τα οποία δεν έχουν σημασία. Χώρια που μερικές εξετάσεις μπορεί να είναι και βλαπτικές για την υγεία μας όπως η ακτινοβολία που παίρνουμε από μια αξονική τομογραφία που γίνεται χωρίς να υπάρχει κλινική ένδειξη.
Η τεχνητή νοημοσύνη είναι ένα θαυμάσιο εργαλείο, με γρήγορη πρόσβαση και ταχύτατη επεξεργασία μεγάλου όγκου πληροφοριών αλλά δεν παύει να είναι εργαλείο – χωρίς συναίσθημα και κυρίως χωρίς ευθύνη. Η Ιατρική είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια συλλογή και ανάλυση δεδομένων. Είναι πάνω απ’ όλα η σχέση δύο ανθρώπων: τον γιατρού και του ασθενή. Είναι η σιωπή μέσα στο ιατρείο όταν ανακοινώνεται μια δύσκολη διάγνωση, είναι η χαρά όταν η αρρώστια δεν είναι τελικά τόσο σοβαρή, είναι η καθοδήγηση που σου δείχνει ποιο δρόμο να ακολουθήσεις όταν όλα μοιάζουν χαμένα.
Όσο πιο μηχανιστική γίνεται η ιατρική, τόσο περισσότερο χάνουμε αυτό που την κάνει μοναδική: την ανθρωπιά της. Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να μας υποδείξει πιθανές διαγνώσεις και θεραπείες ακόμα, δεν μπορεί όμως να κρατήσει το χέρι ενός ασθενούς. Μπορεί να αναλύσει συμπτώματα, δεν μπορεί όμως να δει τον φόβο στα μάτια ή να καταλάβει τη μοναξιά και τον πόνο πίσω από τα λόγια.
Φυσικά και θα ενημερωνόμαστε, φυσικά και θα κάνουμε ερωτήσεις, αλλά τη θεραπευτική σχέση με τον γιατρό μας δεν μπορεί να την αντικαταστήσει – ακόμα – καμιά μηχανή.
Η καλύτερη φροντίδα γεννιέται μέσα από τη συνεργασία: ο γιατρός με την εμπειρία, τη γνώση και την παρουσία του, και η τεχνητή νοημοσύνη ως συμπλήρωμα, όχι ως υποκατάστατο. Το μέλλον ανήκει σε όσους καταφέρουν να συνδυάσουν και τα δύο.
Πηγή: https://www.iatronet.gr/article/135619/ippokraths-chat-gptshmeiosate-ti
