Η αντιμετώπιση της σοβαρής, συμπτωματικής στένωσης αορτικής βαλβίδας σε ασθενείς χαμηλού χειρουργικού κινδύνου γίνεται πλέον είτε με διακαθετηριακή (TAVR) είτε με χειρουργική αντικατάσταση βαλβίδας. Τα μακροχρόνια αποτελέσματα είναι κρίσιμα για την επιλογή της κατάλληλης μεθόδου.
Κύρια Κλινικά Αποτελέσματα
- Στα 7 χρόνια, δεν υπήρξαν σημαντικές διαφορές μεταξύ TAVR και χειρουργικής επέμβασης ως προς το σύνθετο καταληκτικό σημείο θανάτου, εγκεφαλικού ή επανεισαγωγής (34,6% για TAVR, 37,2% για χειρουργείο).
- Τα ποσοστά θανάτου (19,5% TAVR, 16,8% χειρουργείο), εγκεφαλικού (8,5% TAVR, 8,1% χειρουργείο) και επανεισαγωγής (20,6% TAVR, 23,5% χειρουργείο) ήταν παρόμοια.
Αντοχή και Λειτουργία Βαλβίδας
- Η δυσλειτουργία της βιοπροσθετικής βαλβίδας ήταν παρόμοια (6,9% TAVR, 7,3% χειρουργείο).
- Οι αιμοδυναμικές μετρήσεις (κλίση πίεσης, επιφάνεια βαλβίδας) και η λειτουργικότητα των ασθενών ήταν αντίστοιχες και στις δύο ομάδες.
Δευτερεύοντα Ευρήματα και Επιπλοκές
- Η πρωτοεμφανιζόμενη κολπική μαρμαρυγή ήταν λιγότερο συχνή με TAVR (17,7% έναντι 43,5%).
- Η εμφάνιση παραβαλβιδικής ανεπάρκειας, θρόμβωσης βαλβίδας, διαταραχών αγωγιμότητας και ανάγκης για βηματοδότη ήταν συχνότερη με TAVR.
Συμπέρασμα
Στους ασθενείς χαμηλού κινδύνου με σοβαρή στένωση αορτικής βαλβίδας, η TAVR και η χειρουργική αντικατάσταση προσφέρουν παρόμοια μακροχρόνια (7ετή) αποτελέσματα όσον αφορά την επιβίωση, τα εγκεφαλικά επεισόδια, τις επανεισαγωγές και την αντοχή της βαλβίδας. Οι διαφορές εντοπίζονται κυρίως σε συγκεκριμένες επιπλοκές και όχι στην αποτελεσματικότητα ή τη διάρκεια της θεραπείας.
Transcatheter or Surgical Aortic-Valve Replacement in Low-Risk Patients at 7 Years. The New England Journal of Medicine. https://doi.org/10.1056/NEJMoa2509766
Επιμέλεια: Αγγελική Ζαχαράκη, Καρδιολόγος
