Σε αυτή τη μελέτη, συμμετείχαν ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή και τεκμηριωμένη ρευματική καρδιοπάθεια που είχαν οποιοδήποτε από τα ακόλουθα: βαθμολογία CHA2DS2VASc ≥2, μιτροειδή βαλβίδα με στόμιο ≤2 cm2, spontaneous echo contrast ή θρόμβο στον αριστερό κόλπο. Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν να λάβουν τυπικές δόσεις ριβαροξαμπάνης ή προσαρμοσμένης δόσης ανταγωνιστή της βιταμίνης Κ. Το πρωταρχικό σημείο αποτελεσματικότητας ήταν ένα σύνθετο τελικό σημείο που συμπεριελάμβανε ισχαιμικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, συστηματική εμβολή, οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου και θάνατο από αγγειακά (καρδιακά ή μη) ή άγνωστα αίτια. Η υπόθεση ήταν ότι η θεραπεία με ριβαροξαμπάνη δεν θα ήταν κατώτερη από τη θεραπεία με ανταγωνιστές βιταμίνης Κ. Το πρωταρχικό καταληκτικό σημείο ασφαλείας ήταν η μείζονα αιμορραγία σύμφωνα με την ISTH. Από τους 4.565 εγγεγραμμένους ασθενείς, οι 4.531 συμπεριλήφθηκαν στην τελική ανάλυση. Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 50,5 έτη και το 72,3% ήταν γυναίκες. Η οριστική διακοπή της δοκιμαστικής φαρμακευτικής αγωγής ήταν πιο συχνή με τη ριβαροξαμπάνη παρά με τη θεραπεία με ανταγωνιστές βιταμίνης Κ. Στην intention-to-treat ανάλυση, 560 ασθενείς στην ομάδα της ριβαροξαμπάνης και 446 στην ομάδα ανταγωνιστών της βιταμίνης Κ είχαν ένα πρωτογενές συμβάν έκβασης, μια διαφορά που ήταν στατιστικά σημαντική. Οι καμπύλες επιβίωσης ήταν μη αναλογικές. Δε σημειώθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των ομάδων στο ρυθμό μείζονος αιμορραγίας. Συμπερασματικά, μεταξύ των ασθενών με κολπική μαρμαρυγή που σχετίζεται με ρευματική καρδιοπάθεια, η θεραπεία με ανταγωνιστές της βιταμίνης Κ οδήγησε σε χαμηλότερο ποσοστό ενός συνδυασμού καρδιαγγειακών συμβάντων ή θανάτου σε σχέση με τη θεραπεία με ριβαροξαμπάνη, χωρίς υψηλότερο ποσοστό μείζονος αιμορραγίας.
Άρθρο: Rivaroxaban in Rheumatic Heart Disease–Associated Atrial Fibrillation https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa2209051
Πηγή: https://www.imetha.gr/
