Δεν προκαλεί μόνο πέτρες στα νεφρά – πιθανή σύνδεση με καρδιαγγειακές βλάβες.
Το οξαλικό οξύ, μια ουσία που μέχρι σήμερα ήταν γνωστή κυρίως ως παράγοντας δημιουργίας νεφρολιθιάσεων, ενδέχεται να διαδραματίζει σημαντικότερο ρόλο στην υγεία του οργανισμού.
Νέα ερευνητικά δεδομένα δείχνουν ότι μπορεί να προκαλεί φλεγμονώδεις αντιδράσεις οι οποίες επιβαρύνουν τόσο τους νεφρούς όσο και την καρδιά.
Άτομα με χρόνια νεφρική νόσο εμφανίζουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακών παθήσεων.
Ο ακριβής μηχανισμός που συνδέει τη βλάβη των νεφρών με την καρδιακή δυσλειτουργία δεν έχει ακόμη αποσαφηνιστεί πλήρως. Ερευνητές από το Βερολίνο και το Würzburg εντόπισαν έναν πιθανό κρίκο αυτής της σχέσης: το οξαλικό οξύ.
Το οξαλικό οξύ αποβάλλεται φυσιολογικά από τους νεφρούς, όμως όταν η νεφρική λειτουργία μειώνεται μπορεί να συσσωρευτεί στον οργανισμό. Για να μελετήσουν τις επιπτώσεις του, οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν μοντέλο ποντικών, τα οποία τράφηκαν με διατροφή πλούσια σε οξαλικό ώστε να προκληθεί νεφροπάθεια από οξαλικό οξύ.
Τα αποτελέσματα της μελέτης, που δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό περιοδικό “Cardiovascular Research”, έδειξαν ότι τα ζώα δεν παρουσίασαν μόνο νεφρική βλάβη, αλλά και γενικευμένη φλεγμονώδη αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος.
Η αυξημένη φλεγμονή οδήγησε σε ίνωση των νεφρών, ενώ παράλληλα προκάλεσε δομικές και λειτουργικές αλλαγές στην καρδιά. Οι ερευνητές διαπίστωσαν μειωμένη καρδιακή λειτουργία, με διαταραχές τόσο στη φάση χαλάρωσης του καρδιακού μυός (διαστολή) όσο και στη φάση άντλησης του αίματος (συστολή).
Η ερευνητική ομάδα διαπίστωσε ότι το οξαλικό ενισχύει την παραγωγή της φλεγμονώδους ουσίας ιντερλευκίνη-17A (IL-17A), η οποία ενεργοποιεί κύτταρα του ανοσοποιητικού που προάγουν τη φλεγμονή.
Ιδιαίτερο ρόλο φαίνεται να έχουν τα Τ-βοηθητικά κύτταρα τύπου 17 (Th17), καθώς και παρόμοια ρυθμιστικά κύτταρα, η ανάπτυξη των οποίων ενισχύθηκε από την παρουσία οξαλικού σε όργανα όπως οι νεφροί, το έντερο και ο σπλήνας.
Παράλληλα, εργαστηριακά πειράματα έδειξαν ότι το οξαλικό οξύ επηρεάζει τη λειτουργία των μιτοχονδρίων των ανοσοκυττάρων, δηλαδή των δομών που είναι υπεύθυνες για την παραγωγή ενέργειας μέσα στα κύτταρα.
Αυξημένα επίπεδα IL-17A έχουν παρατηρηθεί και σε ασθενείς με υπεροξαλουρία, μια σπάνια κληρονομική πάθηση κατά την οποία οι συγκεντρώσεις οξαλικού στον οργανισμό είναι ιδιαίτερα υψηλές.
Το εύρημα αυτό αποτελεί ένδειξη ότι ο μηχανισμός που παρατηρήθηκε στα πειράματα με ποντίκια μπορεί να έχει σημασία και για τον άνθρωπο.
Ωστόσο, οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι απαιτούνται περαιτέρω μελέτες για να αποδειχθεί αν η μείωση των επιπέδων οξαλικού ή η παρέμβαση σε συγκεκριμένες φλεγμονώδεις οδούς μπορεί να προστατεύσει από καρδιακές και νεφρικές βλάβες.
Η νέα έρευνα διευρύνει την εικόνα για το οξαλικό οξύ: από έναν απλό παράγοντα σχηματισμού νεφρικών λίθων, φαίνεται ότι μπορεί να αποτελεί έναν πιθανό ρυθμιστή φλεγμονωδών διεργασιών που επηρεάζουν ολόκληρο τον οργανισμό.
Πηγή: https://www.iatronet.gr/article/141658/poia-oysia-epivarynei-nefra-kai-kardia-me-flegmones
