Ανάλυση σε περίπου 60.000 άτομα δείχνει ότι η χρήση των GLP-1 σκευασμάτων είναι συχνά διακεκομμένη – Ποιες ουσίες εξετάστηκαν
Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης
Περίπου 6 στους 10 ασθενείς που λαμβάνουν αγωγή GLP-1 είναι πιθανό να διακόψουν τη θεραπεία κατά τα δύο πρώτα χρόνια. Αυτό διαπίστωσε μελέτη που παρουσιάζεται στο ετήσιο συνέδριο της Ενδοκρινολογικής Εταιρείας στο Σικάγο(ENDO 2026).
Συγκεκριμένα, οι ερευνητές διεξήγαγαν αναδρομική ανάλυση, χρησιμοποιώντας δεδομένα από τις αιτήσεις αποζημίωσης στις ΗΠΑ, μεταξύ Ιανουαρίου 2019 – Ιουνίου 2025. Οι δηλώσεις ανήκαν σε περίπου 60.000 άτομα ηλικίας 18-64 ετών, με δείκτη μάζας σώματος 25 και άνω. Όλοι είχαν διαβήτη τύπου 2 και ξεκίνησαν θεραπεία με λιραγλουτίδη, σεμαγλουτίδη ή τιρζεπατίδη.
Ως «διακοπή της αγωγής» ορίστηκε το κενό άνω των 60 ημερών μεταξύ δύο ανανεώσεων συνταγής, ενώ η λήψη νέας μετά το πέρας θεωρήθηκε «επανέναρξη».
«Η μελέτη μας έθεσε 2 ερωτήματα. Πόσα άτομα με διαβήτη τύπου 2 που λαμβάνουν φάρμακα GLP-1 σταματούν να τα χρησιμοποιούν; Και δεύτερον, πόσοι αρχίζουν ξανά; 4 στους 10 διέκοψαν μέσα στο πρώτο έτος και 6 στους 10 εντός δύο ετών»εξήγησε ο Sainikhil Sontha, M.S., ερευνητικός συνεργάτης στη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου της Βοστώνης.
Ποιο σκεύασμα διέκοπταν συχνότερα
Ωστόσο, περίπου οι μισοί από όσους απείχαν από τη θεραπεία, επανεκκίνησαν την αγωγή μέσα σε έναν χρόνο (41,5%) και σχεδόν τα δύο τρίτα (58%) εντός δύο. Οπότε, όπως εξηγεί ο Sontha, «αυτό υποδηλώνει πως δεν τα εγκαταλείπουν μόνιμα αλλά η χρήση φαίνεται να είναι πιο διακεκομμένη από ό,τι υποθέτει η πλειοψηφία του κόσμου».
Ως προς τους κοινωνικοδημογραφικούς παράγοντες, ήταν 37% πιθανότερο να διακόψουν τη θεραπεία εντός του έτους οι ασφαλισμένοι στο Medicaid ή Medicare, οι μαύροι ασθενείς και όσοι εμφάνιζαν ναυτία ή άλλες γαστρεντερικές ανεπιθύμητες ενέργειες. Στην περίπτωση, όμως, που το φάρμακο είχε συνταγογραφηθεί από ενδοκρινολόγο, το ενδεχόμενο «έπεφτε» κατά 10%.
Όσον αφορά τα διαφορετικά σκευάσματα, τα δεδομένα έδειξαν πως όσοι λαμβάνουν νεότερα φάρμακα, όπως η τιρζεπατίδη, είναι 41% λιγότερο πιθανό να τα σταματήσουν, σε σχέση με όσους ακολουθούν αγωγή με παλαιότερα, όπως η λιραγλουτίδη. Παράλληλα, ο κίνδυνος διακοπής της σεμαγλουτίδης ήταν κατά 28% χαμηλότερος, συγκριτικά με ουσίες πιο παλιάς γενιάς.
Επομένως, η προσπάθεια των ερευνητών να κατανοήσουν το πόσο συχνά οι ασθενείς διακόπτουν και επανεκκινούν τη θεραπεία με GLP-1, αποκτά ιδιαίτερη σημασία επειδή «η συνεπής χρήση των φαρμάκων συμβάλλει στη διατήρηση των προστατευτικών τους οφελών. Η πρόωρη διακοπή τους ενδέχεται να οδηγήσει σε χαμένες ευκαιρίες πρόληψης καρδιακών επεισοδίων, νεφρικών παθήσεων και άλλων επιπλοκών» κατέληξε ο Sontha.
