Σε αυτήν την προοπτική μελέτη παρατήρησης συγκρίθηκαν οι ανεπιθύμητες νεφρολογικές εκβάσεις σε 1.455 ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή και προχωρημένη χρόνια νεφρική νόσο που λαμβάνουν rivaroxaban (764 ασθενείς) ή ανταγωνιστές της βιταμίνης K (691 ασθενείς). Συμπεριλήφθηκαν ασθενείς (μέση ηλικία: 78 έτη, 44% γυναίκες) με κολπική μαρμαρυγή και εκτιμώμενο ρυθμό σπειραματικής διήθησης (eGFR) 15 έως 49 ml/min/1,73 m2. Η ανάλυση έκβασης αξιολόγησε τις ανεπιθυμητες νεφρολογικές εκβάσεις (μείωση eGFR στα <15 mL/min/1,73 m2, ανάγκη για χρόνια θεραπεία υποκατάστασης νεφρού ή ανάπτυξη οξείας νεφρικής βλάβης). Αξιολογήθηκε επίσης η παρουσία: εγκεφαλικού επεισόδιου, συστηματικής εμβολής, μείζονος αιμορραγίας, οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου ή καρδιαγγειακού θάνατου). Ο μέσος eGFR ήταν 37,1 ± 9,0 στους ασθενείς που έλαβαν rivaroxaban και 36,4 ± 10,1 ml/min/1,73 m2 στους ασθενείς που έλαβαν ανταγωνιστές της βιταμίνης K. Μετά από διάμεση παρακολούθηση 2,1 ετών, το rivaroxaban συσχετίστηκε με λιγότερες ανεπιθύμητες νεφρικές εκβάσεις (HR: 0,62, 95% CI: 0,43-0,88) και θάνατο από κάθε αιτία (HR: 0,76, 95% CI: 0,59-0,98). Συμπερασματικά, σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή και προχωρημένη χρόνια νεφρική νόσο, όσοι έλαβαν rivaroxaban είχαν λιγότερα ανεπιθύμητα νεφρολογικά συμβάντα και χαμηλότερη θνησιμότητα από κάθε αιτία σε σύγκριση με όσους που έλαβαν ανταγωνιστές της βιταμίνης K.
Άρθρο: (Rivaroxaban vs Vitamin K Antagonist in Patients With Atrial Fibrillation and Advanced Chronic Kidney Disease
https://www.jacc.org/doi/10.1016/j.jacadv.2023.100813 )
Πηγή: https://www.imetha.gr/
