Από το 1854 που η Florence Nightingale κατέγραψε τα πλεονεκτήματα της διαλογής και της μετεγχειρητικής παρακολούθησης των ασθενών σε απομονωμένους χώρους, η εξέλιξη της φροντίδας των βαρέων περιστατικών χρειάστηκε 176 χρόνια για να φθάσει στα σημερινά επίπεδα, και πάνω από 100 χρόνια (1960) για να αναγνωριστεί η σημαντικότητα των καρδιακών αρρυθμιών σαν αιτία νοσηρότητας και θνητότητας.
Στο νομοθετικό πλαίσιο περιγράφονται οι προδιαγραφές για μία πολυδύναμη μονάδα. Ωστόσο, ρητά αναφέρεται ότι οι προδιαγραφές της πολυδύναμης μονάδας πρέπει να εκπληρώνονται και για τις υπόλοιπες ΜΕΘ, σε συνδυασμό με τις αναφερόμενες αντίστοιχες εξειδικευμένες απαιτήσεις.
Αλήθεια πόσες μονάδες καρδιολογίας υπάρχουν στην χώρα μας; Και πόσες από αυτές εκπληρώνουν τις προβλεπόμενες προδιαγραφές; Μήπως οι υπάρχουσες πρέπει να προστατευτούν ως ¨κόρη οφθαλμού¨ και να γίνει προσπάθεια αύξησης του αριθμού τους;
Είναι ερωτήματα που σίγουρα θα απασχολήσουν και πρέπει την ΕΚΕ στο επόμενο σύντομο χρονικό διάστημα.
Επιμέλεια-Συγγραφή: Κοχιαδάκης Γεώργιος, Καθηγητής Καρδιολογίας Πανεπιστημίου Κρήτης, Γενικός Γραμματέας Ελληνικής Καρδιολογικής Εταιρείας
